سروشم دوست دارم.

بیا عاشقم کن

ولی با دلم راه بیا

دیوونم کن

 ولی یکم کوتاه بیا

وقتي سكوت ِ دهكده  فرياد مي شود
تاريخ  ، از انحصار ِ تو آزاد مي شود

تاريخ  ، يك كتاب ِ قديمي ست كه در آن
از زخم هاي كهنه ي من ياد مي شود

از من گرفت دخترِ ِخان هرچه داشتم
تا كي به اهل  ِ دهكده بيداد مي شود؟

خاتون! به رودخانه ي قصرت سري بزن
موسي  ، دل  ِ من  است كه نوزاد مي شود

با اين غزل  ، به مـُلك  ِ سليمان رسيده ام
اين مرد ِ خسته  ، همسفر ِ باد مي شود

اي ابروان  ِوحشــي  ِتو لشكر ِ مغول!‏
پس كي دل  ِ خراب ِ من  ، آباد مي شود؟

در تو هزار مزرعه  ،  خشخاش ِ  تازه است
آدم به چشـــــــــــــم هاي تو معتاد مي شود

قاصدک

قاصدک را دیدم
 خبری بر دل داشت
گفتم از بام که برخواسته ای
گفت از بام عزیزی که تو بر دل داری
گفتم او را دیدی ؟
 یا که او دید تو را ؟
گفت آری دیدم
دلش از آینه ها روشن تر
رخش از ماه فروزانتر بود
زیر لب درس وفاداری داشت
قدمش تخم محبت می کاشت
گفتم ای قاصدک کوچک من
خوش خبر آوردی
آن عزیزی که تو او را دیدی
ز من او هیچ نگفت ؟
گفت چرا !!
زیر لب زمزمه می کرد خدا یارش باد
در همه حال نگه دارش باد
گفتم ای قاصدک کوچک من
چه خبر می بری از ما براو
گفت مرا ؟!!
خبر دلشده ای ، شیفته ای ، سوخته ای
قاصدک را که وجودش همه از من شده بود
من دمی بوسیدم ، بوئیدم
به خدایش دادم
 گفتمش بار دگر چون رفتی  خبر از ما بردی
تو بگو ای مه من
که خدا یارت باد
در همه حال نگه دارت باد
ودگر هیچ مگو
قاصدک را با اشک به فضایش دادم
او که میرفت از آن بالا گفت
به خدا میگویم
به خدا میگویم
به خدا میگویم.....